Το αιώνιο πρόβλημα της οδοντόπαστας

Υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που βασανίζει την ανθρωπότητα εδώ και κάποιες γενεές. Είναι το πρόβλημα της οδοντόπαστας. Αλλά ας το πάρουμε το πρόβλημα από την αρχή. Οι άνθρωποι για να συνυπάρξουν έχουν κάποιες θεμελιώδεις συμβάσεις τις οποίες τηρούν ως κανόνες είτε είναι άγραφες είτε γραπτές. Τέτοιες συμβάσεις είναι απαραίτητες ακόμα και για να επικοινωνούν μεταξύ τους οι άνθρωποι. Και για να συμβιώνουν σε πόλεις και χωριά. Αυτές τις συμβάσεις είναι τέτοιες ώστε να μην αδικούν κάποιον σε τέτοιο βαθμό , που θα προτιμούσε να καταστραφεί η ίδια η κοινωνία παρά να συνεχίσει να υφίσταται ο ίδιος μέσα σε αυτήν.

Η κοινωνική σύμβαση της οδοντόπαστας είναι μια από αυτές τις συμβάσεις.

Το πρόβλημα.

Το πρόβλημα έγκειται στο εξής: η οδοντόπαστα είναι ένα σωληνάριο. Όταν περισσότεροι από ένας άνθρωποι χρησιμοποιούν το ίδιο μπάνιο συμβαίνει ενίοτε να χρησιμοποιούν και το ίδιο σωληνάριο. Εδώ λοιπόν εισέρχεται το σημαντικό στοιχείο της υπόθεσης. Κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν σωστό να πατάνε το σωληνάριο από την αρχή του ( το άκρο) και κάποιοι από το τέλος του ( κοντά στο στόμιο). Το αποτέλεσμα του δεύτερου είναι κάθε φορά που χρησιμοποιείς το σωληνάριο να πρέπει να αρχίζει να το σπρώχνεις από την αρχή του μέχρι το τέλος, ώστε να μπορείς να το πιέζεις στο τέλος και να βγαίνει η οδοντόπαστα ( δλδ να ξαναεφαρμόσεις την 2η μέθοδο). Εάν χρησιμοποιείς την 1η μέθοδο αρκεί να πιέζεις το σωληνάριο ελάχιστα κάθε φορά στην άκρη του. Τώρα ας υποθέσουμε πως υπάρχουν 2 άνθρωποι σε ένα σπίτι , ο ένας χρησιμοποιεί την 1η μέθοδο και ο 2ος την 2η. Θα υποθέσουμε επίσης πως χρησιμοποιούν την οδοντόπαστα με την ίδια συχνότητα. Αυτό σημαίνει πως θα χρησιμοποιούν το σωληνάριο εναλλάξ. Χωρίς βλάβη της γενικότητας ας υποθέσουμε πως 1ος ξεκινά την χρήση ο 1ος άνθρωπος. Πατάει λίγο στην άκρη , και βάζει οδοντόπαστα. Έρχεται ο 2ος άνθρωπος έπειτα και πατάει στο τέλος ( επαναλαμβάνω το τέλος είναι κοντά στο στόμιο) και σπρώχνει την οδοντόπαστα εντός του σωληνάριου λίγο προς την έξοδο και κυρίως προς την άκρη. Έρχεται μετά ο 1ος πάλι. Τώρα αυτός αν επιμείνει στην μέθοδο του πρέπει να αρχίσει να πατάει από την άκρη μέχρι να βγει οδοντόπαστα. Μετά ξανάρχεται ο 2ος και πατάει απλώς στο τέλος και βγαίνει οδοντόπαστα καταστρέφοντας τις προσπάθειες του 1ου. Αυτό συνεχίζεται επ’ άπειρον . Αποτέλεσμα είναι να έχουμε έναν ο οποίος αναγκάζει τον άλλον να εργάζεται και να καταναλώνει συνεχώς ενέργεια στο να ξαναθέσει το σωληνάριο στην επιθυμητή θέση. Δηλαδή έχουμε έναν ο οποίος κάνει όλη την δουλειά και έναν ο οποίος εκμεταλλεύεται όλη την προσπάθεια του προηγούμενου. ( κάτι σαν τον μέρμηγκα και τον τζίτζικα , μόνον σαν προσθήκη το γεγονός πως ο τζίτζικας τρώει το φαγητό που μαζεύει ο μέρμηγκας.)

Ένα φαινόμενο σχετικό με το θέμα είναι πως οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν την 2^η μέθοδο είναι ανίκανοι να κατανοήσουν το πρόβλημα και να εφαρμόσουν την 1^η μέθοδο.

Τα παραπάνω είναι απο το λήμμα της wikipedia. (κλοπυ-paste)

Να τονίσω πως δεν πήραν την περίπτωση το σωληνάριο της οδοντόπαστας να είναι αλουμινένιο. Αυτό θα έκανε δε , το πρόβλημα πολύ χειρότερο. ( το θεωρώ αυτονόητο)

Για να μην τα πολυλογώ να πω απλώς το προφανές. Εγώ είμαι άνθρωπος που χρησιμοποιεί την 1^η μέθοδο και η αδελφή μου την 2^η.